Het gebeurde allemaal toen ik nog een kind was.
Ik was toen een jaar of 14 schat ik,en ik was met mijn voshond Cherry aan de
Leiband,ergens in mijn geboortedorp in Maasmechelen langs de straten aan het
wandelen.

Tot iets de aandacht van Cherry trok.
Aan de kant van de weg zat namelijk een labrador,het was een witte reu met een
bruine vlek achter op de rechter flank,
en zowel ik als Cherry hadden deze hond nog nooit gezien.
Toen die labrador mijn teefje Cherry zag,begon hij met zijn staart te kwispelen.
En ik dacht,ach,hoe lief.
En toen ging ik maar naar deze hond toe,ik bukte mij met één knie op de grond
voor de hond, en ik begon die hond over zijn kop te aaien.
En toen ging die hond nog harder kwispelen.
Toen ik die hond ook op zijn rug begon te aaien stond hij op, zodat ik ook
gemakkelijk zijn flanken en zijn buik kon aaien.
En ik dacht,ach,hij mag mij,wij verstaan ons.
En toen dacht ik; wacht,ik probeer eens iets,

en toen riep ik naar die hond:
"ZIT" en die hond ging zitten.
En toen hield ik mijn hand onder de kin van die hond,en toen riep ik:
"POOTJE" en die hond deed zijn rechter poot omhoog.
Ik dacht,wow,die hond luistert goed,en ik wilde die poot vast pakken om hem
de poot te schudden,en toen ik die poot met mijn rechter hand vastpakte toen,
toen deed die hond met zijn bek HAP,in mijn hand.
En toen dacht ik natuurlijk,ai,en oei,maar in plaats van kwaad te zijn,
Te schreeuwen,op die hond te schelden, en die hond de schuld te geven?dacht ik…
Tja, om ruzie te hebben moet je minstens met twee zijn,en één van die twéé
ben ik op dit moment,want IK pakte die poot vast,en TOEN pas beet die hond.
En toen keek ik eens naar mijn hand,en wat mankeerde er aan mijn hand??NIKS!!!
Helemaal niks.was dat dus een beet?NEEN,dat was méér een waarschuwing,dacht ik.
En toen aaide ik die hond weer op zijn kop,en ook op zijn flanken,
en die hond was weer zeer lief,en toen pakte ik,deze keer wel voorzichtig,
nog eens die hond zijn rechter poot vast,maar niet meer aan de voet,
maar meer het midden van zijn poot.
Die hond gromde wel wat,maar ik stelde hem gerust door hem met mijn
boosdoener (rechter hand) af te leiden en te aaien, en met mijn linker hand deed ik
ondertussen zijn rechter poot omhoog om die poot eens aan de onderkant te bekijken,
en ja, toen zag ik het: die hond had een lange doorn in zijn voet,tussen zijn tenen.
En omdat ik die poot toch al omhoog had,aaide ik die poot maar,
aan de zijkant,en ook aan de bovenkant,

en stilletjes aan ging ik met mijn
duim en wijsvinger naar de onderkant van die hond zijn voet en?
toen had ik die doorn in mijn hand,tussen mijn duim en wijsvinger,

maar die hond had die doorn wel niet meer
tussen zijn tenen.
En toen pakte ik weer die hond zijn rechter poot vast,en ik begon die poot aan de voet te masseren,en te aaien,
en zelfs te drukken, en toen merkte die hond dat het geen pijn meer deed toen ik zijn rechter voet vast pakte.
En toen begon die hond mij overal te likken,en te kwispelen,en ik kon die hond zelfs
oppakken.En toen dacht ik,wat een dankbare prachthond.
En vanaf die dag,volgde die hond mij overal naar toe,en ik kon van deze hond alles gedaan krijgen,
en na verloop van tijd dachten zeer veel mensen dat deze hond van mij was,maar ik wist niet eens hoe die hond hete.
Wel viel mij op dat die hond steeds s’avonds op het zelfde uur bij mij weg ging.
Maar elke keer als die hond mij zag kwam hij bij me,en liep hij overal met mij mee,
tot die hond s’avonds op zijn vertrouwde uur vond dat het weer tijd was om bij mij weg te gaan,maar waar heen ?en waarom ???
Een paar dagen later ontdekte ik waarom:
Toen zag ik die hond namelijk wandelen,aan een leiband,en aan die leiband,
daar hing een man aan vast,met zijn rechter hand.
Ik liep naar die hond toe en ik wilde hem aaien,maar die man zei,"pas op jongen,
Die hond kun je beter niet aaien,want hij is vals,hij bijt,zelfs mij als ik niet oppas,
ik weet ook niet waardoor mijn hond vals geworden is?"
Ik vroeg hoe die hond hete,die man zei "BOBBY",en toen kwam ik eindelijk te weten dat die hond zijn naam Bobby was.
En toen zei ik tegen die man dat zijn hond helemaal niet vals was, zelfs geen beetje.
En toen die man méér uitleg wilde toen vroeg ik of hij zijn hond eens wilde los maken,
die man twijfelde of dat wel veilig was… maar hij deed het wel,en maakte Bobby los.
En toen riep ik: "kom Bobby" en Bobby kwam naar mij toe.
En ik zei,ZIT,en Bobby ging zitten, toen zei ik, POOTJE en Bobby deed zijn rechter poot
Heel hoog,ik pakte die poot stevig aan de voet vast en schudde hem,en Bobby begon mijn hand te likken.
En toen ging ik met mijn twéé armen onder Bobby zijn buik,en ik tilde Bobby op.
En toen zei ik met bobby in mijn armen,dat Bobby een prachthond was,
en die man zijn mond stond heel wijd open,ik duwde die man zijn kin omhoog
om zijn mond weer te sluiten.
En toen legde ik aan die man uit wanneer en hoe ik Bobby had leren kennen, en ook alles wat ik met zijn Bobby tot nu toe al meegemaakt had.
En toen zei die man letterlijk:"En ik dacht al dat mijn hond, om ik weet niet wat voor reden vals geworden was en moest worden afgemaakt,
maar dankzei jou ken ik Bobby nu beter, en voel ik mij nu ook een stuk veiliger bij Bobby.
En jij mag verder alles met Bobby doen wat jij maar wil,wanneer je maar wil."
En dat deed ik ook,zolang, tot Bobby van ouderdom gestorven is.

Jacobs Ronald.

Uit mijn boek

"Een Bewijs van Mijn Bestaan"

--------------------------------------------

Jacobs Ronald

Hallo

Waarom leeft u?

Omdat uw Vader en uw moeder ooit eens met elkaar...?

Ja,zo is mijn leven ook ooit begonnen,maar toen ging het verder,en werd ik 17 jaar,en normaal gezien zou ik daarna niet ouder worden.

Maar ik ben er nog...

Ik mocht verder leven en nu ondertussen 43 jaar en Liedjesmaker en schrijver worden en op 23 Juli van dit jaar 16 jaar getrouwd zijn met een hele lieve vrouw die Vandebosch Jenny heet.

In het volgende verhaal staat waarom mijn leven na mijn 17de verder ging.

O ja,ik geloof nu niet meer in toeval.

Uit "Mijn Dierenverhalenboekje" (2007)

Door Jacobs Ronald

Cherry en Billy

Hallo, Mijn naam is Jacobs Ronald en, als het over dieren gaat ?

Dan hou ik niet van leugens of van overdrijven, dus ?

Uit Mijn eigen dierenverhalen boekje.

Waar gebeurd verhaal,met een moraal.

Het gebeurde tijdens één van de zeer hete hittegolf dagen van het jaar 1982.

Ik was toen 17 jaar en het was de periode van de grote zomervakantie.

Mijn hond Cherry die een teefje was en een kruising tussen een wilde rode vos en een straathond,had net als ik een allerbeste, gezamenlijke vriend,en deze beste vriend was een zeer grote Duitse herdershond,

een reu die Billy hete.

Billy was van een Jongen die bij mij op school zat,maar waar ik verder weinig contact mee had,maar zo vaak ik wilde mocht ik naar believen Billy uit zijn kooi halen,om met hem de bossen in te gaan,en bossen waren er genoeg.

En samen met "mijn" twee honden beleefde ik allerlei fijne,boeiende,mooie,spannende,soms hachelijke,en soms ook zeer emotionele, en zelfs zeer gevaarlijke avonturen.

En zo ben ik op die bewuste zeer hete zomerdag eens met "mijn" twee honden tot bij een zeer groot water gewandeld,het was een oude kiezelgroeve die vol grondwater zat,en dat water was zo zuiver,

dat men het zonder problemen drinken kon,

en dat deed ik ook zeer dikwijls,het was dan ook werkelijk zeer lekker water.

En om dat ik het door de hitte zo warm had deed ik mijn kleren uit,

en dook ik het water in voor een verfrissende duik.

Cherry en Billy wilde niet gaan zwemmen,

want Billy deed altijd of hij niet kon zwemmen, en watervrees had,

En Cherry kon echt niet zwemmen,tenzij er eenden in het water waren,

dan kon ze zelfs duiken, ha ha.

Mijn hond deed met haar vossenstreken liever dat waar ze echt goed in was:

Konijnen en eekhoorns vangen,in bomen klimmen om in de vogelnesten te kijken,

en herten de stuipen op het lijf jagen.

En Billy probeerde dan mee te doen,

of toch op zijn minst Cherry bij te houden,maar als Cherry een konijn ving,

dan aten ze die wél samen op.

Toen ik in het water zo lekker aan het zwemmen was,

probeerde ik zo ver mogelijk van de waterkant weg te zwemmen,

om dan van daaruit eens te kijken,hoe diep ik eigenlijk zou kunnen duiken.

Dus ik hield mijn adem in, ik zwom naar beneden,en ik dook dieper, en dieper, en …wat was dat?

Hoe dieper ik dook, hoe kouder het water werd.

En plots werd het water zo ongelofelijk koud,dat mijn hele lichaam verstijfde van de krampen,vooral in mijn benen,ik had ook geen gevoel meer in mijn benen,en bewegen kon ik ze ook al niet meer,en wat nu???

O ja,ik wist het weer;

hoe diep ik op dat moment ook onder water was,

ik mocht vooral niet bewegen,en ook vooral niet uit ademen,

maar mijn lucht in mijn longen houden,en toen?

toen ging ik heel vanzelf boven water drijven.

Om dat ik krachteloos was en daardoor niet meer kon zwemmen,

ging ik met mijn longen vol lucht op mijn rug in het water drijven,

met mijn gezicht boven water.

Maar ik was wel zeker 500 meter ver van de waterkant verwijderd,

en er was geen mens in de buurt.

Ik keek ook of ik de honden zag ? Maar…niks ?

Met mijn rug op het water liggend begon ik dan maar luidkeels te roepen:

SHERRY!!! BILLY!!!

En ja,daar kwam Cherry aan de kant van het water staan,om te kijken waarom ik zo aan het roepen was?

Ik wilde nog roepen;Cherry,ga kijken of je mensen kunt vinden,maar nog voor ik een woord kon zeggen,was Cherry al weer weg,

ik dacht,wat nu,laat ze mij nu ik de steek of wat ???

Maar zo'n 20 seconden later kwam Cherry in looppas weer tot aan de waterkant,en naast Cherry liep Billy,

Cherry remde af aan de waterkant,maar Billy rende verder,

en sprong met een verre sprong en een luide plons het water in.

Billy kwam naar mij toe zwemmen,tot hij naast mij was.

Toen greep ik met mijn rechter hand naar Billy zijn rugvel,

trok hem naar mij toe,en toen pakte ik Billy zijn leren halsband vast.

En toen Billy dat voelde,toen zwom hij met zeer krachtige slagen van zijn sterke poten naar de kant,met mij op sleeptouw,

en ik durfde Billy niet los te laten,totdat hij mij helemaal uit het water getrokken had,Billy trok mij zo ver uit het water dat zelfs mijn voeten uit het water waren,en pas toen durfde ik Billy los te laten,

en dan deed Billy altijd of hij niet kon zwemmen.

Weken later hoorde ik van een veldwachter dat dat water 40 meter diep was.

Als Cherry mij toen niet had horen roepen,

En als Cherry toen niet Billy was gaan halen,

En als Billy mij toen niet uit dat water had getrokken?

Dan was ik nu geen 42 jaar geworden,had mijn vrouw Jenny mij nooit leren kennen,was ik niet 18 jaar aan het werk,was ik ook niet 15 jaar getrouwd,

en was ik nu ook niet over mijn redding aan het vertellen.

Moraal van dit waargebeurde verhaal?

Bind uw hond,of gelijk welke andere hond?niet aan een boom,

Drop uw hond niet uit uw auto als u op weg bent naar uw vakantiebestemming.

Breng uw hond ook niet naar een dierenasiel omdat hij vals geworden is nadat u hem eerst goed en lang mishandeld hebt?

Want zonder uw beste vriend……………………..

LEEFT U MISSCHIEN NIET LANG MEER!!!

Als je bedenkt dat Billy niet eens mijn hond was,

en dat mij eigen hond Cherry wijs genoeg was om te beseffen dat ze te klein was om mij uit het water te kunnen halen,maar toch ook slim genoeg om sterke Billy te halen?die op zijn beurt in het water sprong om mij te redden?
Als deze twee honden toen niet hadden samen gespannen om mij te redden,dan was ik niet ouder dan 17 jaar geworden,

en lag mijn skelet nu in een water dat 40 meter diep is.
Wil je weten waar dat water is?
ik zal het je zeggen:
Aan de voet van de grote kolenberg,die wij daar de kip noemen,

Kip komt van het woord kippen,van, omkippen,

alle afval kolen steenkool gruis werd er is de loop van de eeuwen
om gekipt tot een grote berg,en zo zijn er daar drie.

Wel,dat water ligt er aan de voet van de grootste berg,

gelegen in Eisden Maasmechelen.

Geschiedenis

Om deze informatie een beetje volledig te maken, moet ik nog vertellen dat ik Cherry als 9 jarige jongetje van mijn moeder had gekregen bij wijze van troost, nadat ik voor de eerste van twee keer geopereerd werd in mijn onderbuik.

Toen ik na de operatie weer thuis kwam,

zat Cherry al thuis bij wijze van verassing op mij te wachten,

ik kwam toen wel uit de lucht vallen, maar dit was wél een fijne val.

Toen ik 11 jaar was werd ik voor de tweede keer in mijn onderbuik geopereerd.

Toen ik 12 jaar was leerde ik Billy kennen,

via een grote gast die ik Larro noem en die op zijn laatste jaar bij mij op school zat, en op weg met de schoolbus van school naar huis stapte hij een paar haltes voor mij uit de bus, en van uit het venster van de bus kon ik Larro zijn grote Duitse herder in zijn kooi zien rondlopen.

Op een goeie dag liet ik Larro weten dat ik wel eens bij hem op bezoek wilde komen,

en ja, hij vond het goed, en zo leerde ik Billy kennen.

Ik heb nooit geweten hoe oud Billy al was toen ik hem leerde kennen,

maar op mijn 18de kwam ik via Larro aan de weet dat Billy een spuitje moest krijgen omdat hij door zijn ouderdom een ver gevorderde kanker had gekregen, maar hoe oud Billy uiteindelijk werd? Ik weet het nu nog altijd niet.

Wel weet ik dat Cherry van ouderdom gestorven is,

en ook om haar niet te veel te laten afzien, door een spuitje.

Dat was toen ik 21 jaar was,

dit wil dus zeggen dat ik Billy 6 jaar mocht kennen,

en dat Cherry 8 jaar was toen ze sterke Billy ging halen,

zodat Billy in dat water kon springen om mij te redden.

Stel je voor dat Cherry toen niet Billy was gaan halen?

Ik heb mijn leven dus zowel aan Sherry als ook aan Billy de danken.

Dat wil dus ook zeggen dat Cherry bijna 13 jaar werd.

Ik was er het hart van in toen Sherry dood ging,

net zoals ik er ook het hart van in was toen Billy dood was.

Cherry was een kruising tussen een straathond en een wilde rode vos,

en dat kon alleen maar gebeuren omdat Cherry haar moeder,

die toen bij mij en mijn ouders in de zelfde straat woonde,

van zijn baasje meer slaag kreeg dan eten,

en na weer eens een rammeling liep dat teefje weg.

Ze liep gewoon de straat over, het grote bos van Maasmechelen in.

Dat grote bos loopt zonder onderbreking door van Maasmechelen naar Lanklaar, naar Eisden, naar Dilsen, naar maaseik, maar langst de andere kant ook naar As, Zutendaal, Neerharen, Lanaken, naar Genk, en nog véél verder.

En in dat bos wonen: herten, konijnen, hagedissen, slangen,

vroeger ook everzwijnen,

nu nog? ik weet het niet, maar mijn moeder heeft ze nog gekend.

Ook zijn er veel soorten uilen en andere roofvogels, ook veel waters en plassen met reigers, ijsvogels,

allerlei soorten eenden en vissen en ja,ook vossen.

En dat weggelopen teefje kwam eens een mannelijke vos tegen,

ze speelden wat op een serieuze mannier,

en toen dat teefje na dagen weer durfde thuis komen,

toen was ze zwanger van 5 gezonde puppy’s,

en één van deze puppy’s werd dan mijn Cherry.

Blij dat ik jou gekend heb Cherry, dit Boek draag ik op aan jou,

aan jou en mijn beste vriend Billy, aan wie ik mijn leven te danken heb.

Uit mijn boek

"Een bewijs van Mijn Bestaan"                                

                                             02/08/2009

-------------------------------------------------------------

Jacobs Ronald

Mijn naam is Jacobs Ronald(Ronny)

Maar hier ben ik Jerovanja.

In mijn vrije tijd maak ik muziek,soms...

En 

Hoewel ik al meerdere Cd’s heb vol gezongen,heb ik toch maar drie liedjes/bestanden op Youtube gezet,en ik hoop er later nog meer op te kunnen zetten.

Wat er tot nu toe nog niet bij staat,wil ik mijn lezers niet onthouden,

en dat is het volgend:

Als een zwaar gehandicapte kleine jongen,

tijdens zijn verblijf in dat home waarin hij woont bezoek krijgt dan is die kleine jongen door zijn zware handicap nogal meelijwekkend,is het niet?

Dat vinden die bezoekers ook.

Daarom zullen deze bezoekers zich ook om deze kleine gehandicapte jongen ontfermen,

met véél compassie en veel cadeautjes,

en deze bezoekers zullen dit doen,

voor zolang ze dat kunnen volhouden,wist je dat?

Wist je ook dat deze kleine gehandicapte en "O zo Och arme stakker jongen"

op een dag deze bezoekers zijn beste vrienden zal noemen?

En dat deze bezoekers dan zullen zeggen, (BELOVEN)

"Ja, en jij bent ook onze beste vriend ,voor altijd en altijd en eeuwig."

Vraag jij je ook af,wat er van deze jongen zal worden als deze jongen een man geworden is?

Ik vraag het mij niet af,want ik weet het,want ik heb met deze man gesproken,en dit verhaal heeft hij mij verteld.

Ik heb zijn verhaal samengevat in een lied,

en dit is de tekst:

Ik weet niet, wat ik moet denken

van al mijn vrienden die ooit zeiden,

Ik zal altijd aan jou denken

en ook steeds mijn vriendschap schenken.

Maar mijn vrienden van toen,waar zijn ze nu?

ik weet het niet,

ik weet het niet.

Ik weet niet,wat ik moet denken

van mezelf die steeds wil schenken,

aan al mijn vrienden die steeds beloven,

ware vriendschap,daar gaat niks boven.

Al mijn vrienden,waar zijn ze nu?

hoe kon ik het weten,

Dat zij mij vergeten?

Ik weet niet,wat ik moet denken

van al mijn vrienden die ooit zeiden,

Ik zal altijd,aan jou denken,

en ook steeds mijn vriendschap schenken.

ik weet niet,wat ik moet geloven,

Van mijn vrienden die steeds maar zeiden,

ware vriendschap daar gaat niks boven,

dat ze mij zo konden krenken?

Ik weet niet wat ik moet denken

van mijzelf die steeds wil schenken,

aan mijn vrienden die steeds beloven

ware vriendschap daar gaat niks boven?

Ik wist het niet,hoe kon ik het weten dat…

mijn vrienden een vriend vergat?

Ze zijn me vergeten.

Nu zijn die beloften en woorden…

Als gebroken koorden.

Ik weet het niet,wat moet ik denken van…

Wat betekend een vriendschap dan?

gebroken woorden?

Ik vraag mij af,

waar zijn mijn vrienden nu?wie had dat ooit gedacht?

Ze zijn me vergeten.

Jacobs Ronald (Ronjen) (Jerovanja)

Ps.

Aan mijn lezers...

zoek het eens op en geef me julie mening eens?

Op yutube onder de naam:Vm.Ronny.

Gr.

Jerovanja

Het was al een tijd geleden dat ik deze tekst voor het eerst opgeschreven heb,en nu is het ondertussen zo dat dit lied toch op yutube staat en ook op mijn muziekblog.

Deze Kleine gehandicapte jongen die tot aan zijn volwassen 21 jaar in een home in Antwerpen woonde,

en mij Ronny,beste vriend en broer noemde

en daar ook stierf zonder te weten of hij ooit familie had…

Hij hete Wim.

Lang leve Wim.

Jacobs Ronald (Ronny)

Aan alle kinderen, en andere grote en kleine mensen.

Wil je graag een hond,maar je mag er geen hebben?
Of willen je ouders alleen maar geloven dat alle honden vals zijn en bijten?

Wardje vertelde enthousiast over
al het plezier dat hij had gehad
in het zomerkamp, waar hij de
vakantie had doorgebracht.

Zijn ouders waren eigenlijk een beetje
teleurgesteld,

omdat hij blijkbaar totaal geen heimwee had gehad.
-Verlangde je dan niet erg om

weer naar huis te mogen komen?
- Och, zei Wardje peinzend, eigenlijk niet.
En toen hij even had nagedacht, voegde hij eraan toe:
- Er waren wel een paar jongens
die blij waren dat het kamp
afgelopen was, maar die hebben een hond thuis.

Zie je? dit is natuurlijk ook een manier om aan
je ouders te laten weten dat je graag een hondje wil.

Dat klein verhaaltje over Wardje komt uit een kalenderblaadje,
Ik gebruikte het maar als voorbeeld om aan te tonen hoezeer
Een mens naar een huisdier kan verlangen.
Wel weet ik niet of dit verhaal over Wardje door iemand,
dan wel door de oorspronkelijke schrijver verzonnen is of niet?
Maar wie weet, misschien is dit ook wel waar gebeurd?
Maar dit even terzijde.
Ik zal het nu eens over een zeer bepaald soort hondengedrag hebben.
Veel mensen noemen dit hondengedrag: BIJTEN. Maar…………..
Ja, inderdaad, er is een maar, en wel een zeer grote, want,

bedenk nu eens het volgende:

een hond heeft geen handen, alleen maar zijn bek?
Ja, alleen maar zijn bek, en daar doet een hond alles mee, bvb?
Alles wat wij mensen met onze handen doen:

voelen of iets hard of zacht is,
of iets warm of koud is, iemand waarschuwen of er gevaar is, en ook:
Iemand laten weten dat die iemand iets aan het doen is dat niet hoort,
en of deze iemand nu een andere hond, een kat, een man,

of een kind is,

daar zal die hond zich niks van aan trekken, maar wél rekening mee houden,
en zich dus ook desbetreffend daarop instellen en zich aanpassen.
Ik bedoel maar: een krokodil kan ook met zijn bek een man
met één hap in twee bijten,maar die zelfde krokodil kan ook met zijn bek,
één van zijn jongen helpen uit het ei te komen, dat jong in zijn bek nemen,
en dan dat jong naar het water dragen om het dan daar los te laten,
en dat zonder zijn jong te bezeren.
Doe dus niet alles wat een hond met zijn tanden doet af, als bijten.
Want alle honden en ook andere dieren nemen hun jong, of een ander dier,
een kind, of zelfs hun baasje in hun bek, om het veilig naar een veilige plaats
Te dragen of te slepen als dat volgens de hond nodig is, Is dit dan bijten???

Natuurlijk is een krokodil niet te vergelijken met een hond, dat weet ik ook wel,

maar toch is het wel al waargenomen dat een krokodil,

terwijl ze bezig was via haar bek haar jongen naar het water te dragen,

een klein jong schildpadje vond die hulpeloos spartelend op zijn rug lag en niet meer op kon, en hoewel ook deze krokodil in normale omstandigheden

elk schildpadje zou opeten, nam ze deze keer het schilpadje in haar grote bek,

liep met dat schildpadje in haar bek naar het water,

en liet het in het water vrij,

want ook voor een krokodil geld de regel:

Zie ik een klein dier en het loopt of zwemt?

Eet het op.

Zie ik een klein dier en het licht hulpeloos op zijn rug te spartelen?

Help het dan

Toch doet een hond soms iets dat sterk op bijten lijkt, maar toch geen bijten is.
Maar zeer vaak word zo'n hond helaas verkeerd begrepen,

als vals beschouwd,en dan maar afgemaakt, meestal zéér onterecht.
Een echte hondenkenner die ook een hondenliefhebber is kan u vertellen
dat een hond nooit zomaar iets doet.
Maar helaas is niet elk mens een hondenkenner.
En helaas zijn ook niet alle mensen hondenliefhebbers.
En helaas zijn er veel te veel mensen die een hond,en zelfs hun eigen hond,
verkeert begrijpen en afmaken.

Jacobs Ronald-Ronny

UIT DE DOEKEN (Of hoe zit dat nu…..) 

Hallo.

Op internet vond ik eens een man die op zoek was naar de waarheid,

deze persoon opperde dat geld dat via een collecte word opgehaald 

(voor een goed doel) niet altijd daar terecht komt waar het hoort, of waar men het zou verwachten, 

want zo gaat het toch ook, dat hoort men toch zo hier en daar, zei hij.

Maar is dit ook wel de waarheid?

Deze vraag wilde hij via de mensen die op het net aan het surfen waren beantwoord krijgen, want hij zei: drie gewone mensen weten meer dan één journalist?

Maar wij mochten ook zelf een verhaal inzenden, ik zond het volgende in:

Hallo

U had het over geld dat word opgehaald en dat niet altijd daar terecht komt waar het hoort?

Mijn tip is een verhaal over kleren:

Om de zoveel tijd krijgen wij via de post een plastieken zak, 

en daarmee de kans om onze afgedragen kleren voor de arme landen af te staan, 

ken je dat?

Ik weet ondertussen wat er werkelijk met deze kleren gebeurd; namelijk:

Deze kleren worden ergens naar een fabriek gebracht,

daar worden ze volledig versnippert en gémis van hun kleuren ontdaan.

Ongeveer op de zelfde wijze als men van houtspaanders vezelplaten maakt, 

zo maakt men in deze fabriek van deze kleren nieuwe wegwerpdoeken die per dikke stapel in een doorzichtige plasticfolie word ingepakt.

Deze pakken met poetsdoeken komen dan terecht in:

Fabrieken zoals BEWEL waar ik 18 jaar lang gewerkt heb, 

en ook in scheepsdokken langs de kanalen waar men kanaalboten onderhoud, 

dit weet ik van een onkel van mij, en hij is schipper en eigenaar van een grote kanaalboot.

Er bestaat ook een reportage over wat er met opgehaalde kleren gebeurd en hoe dit verwerkingsproces in zijn werk gaat, 

en deze reportage is ook al eens op TV geweest.

Ik kan het weten want ik zat erbij en ik keek erna, vanuit mijn luie zetel.

Wie weet wat er met jou versleten broek is gebeurd hé???

Zou er iemand warme billen aan over houden?

Of er zijn met olie besmeerde handen aan afvegen? 

Of er misschien wel zijn neus in snuiten om er vervolgens de vuile motor van een klant mee schoon te vegen? Wie weet?

Lap, wééral een droom aan diggelen. 

………………………………………………………

Jacobs Ronald